Lechia po wcześniejszej wygranej  z Mistrzem Polski i dobrej grze wróciła do normy i przegrała w Łodzi 2-0 z Widzewem. Może nawet nie było to złe granie, ale wystarczyło kilka błędów, ktoś kogoś nie pokrył, od kogoś odbiła się pechowo piłka i punkty zostały stracone bezpowrotnie.  Oczywiście porażkę możemy usprawiedliwiać brakiem dwóch czołowych zawodników, ale tutaj właśnie dochodzimy do sedna sprawy. Rozgrywki ligowe to nie jeden czy drugi mecz, to złożony projekt, składający się z wielu elementów, które złożą się na końcowy sukces.  Mówiąc wprost:  nie da się skutecznie rywalizować z innym zespołami, gdy nie ma się dostatecznej grupy przyzwoitych piłkarzy. A Lechia ich nie ma. Ławka rezerwowych nie daje dosłownie żadnych wartości, a w przypadku absencji kilku czołowych zawodników, jak teraz, powstaje problem. Rywale, jak choćby Śląsk, stawiają wszystko na jedną kartę i do swojego klubowego zadłużenia dorzucają kolejne wartości, kontraktując grono nowych zawodników, w tym króla strzelców szwedzkiej drugiej ligi.  Ryzyko jest wielkie, bo jeśli klub nie utrzyma się ekstraklasie, to bez pieniędzy z TV, spadek do niższej ligi będzie najmniejszym problem w klubie.    W Lechii tego ryzyka nie podjęto.  Z wiadomych powodów. Nie ma nowych graczy, nikogo nawet nie wypożyczono.  Wygląda na to, że w klubie przyjęli opcję – cud.  Może  uda się cudem uratować ligę bez dodatkowych nakładów.  I rzeczywiście potrzeba chyba cudu, żeby ten cel zrealizować.